تصور کنید از کودکی شما را در مثلا اتاقی نگهداری کنند . سپس پس از سالها بنا به اتفاقاتی متوجه شوید که چیزهای دیگری نیز خارج از حیطه تصورات شما که همان اتاق است وجود دارد.   وضعیت فعلی ما مانند فردی است که تنها آنچه را که باور داشته حقیقت تصور میکند. طبیعتا گام نهادن به خارج از حیطه باور ها با ترس همراه است. زیرا فکر به دلیل عدم درک ناشناخته  از آن هراس دارد. وضعیت کنونی ما پس از  آگاهی نسبت به آنچه نسبت به خود درک میکنیم مانند کسی است که میداند اما جرات خروج از دنیای خود را ندارد. رنج و آشفتگی را تحمل میکند اما حاضر به خروج از حصار من توهمی و پیوند مجدد با اصالت اش نیست.

دلیل این امر امنیت بدلی است که به واسطه عادت به بسر بردن در حصار من در ما ایجاد شده است . امنیتی ناپایدار که صرفا به دلیل عادت به بودن در حصار شکل گرفته است. ترس ما از ناشناخته و نگرانی بابت روبرو شدن با خود واقعی همواره ما را به دامن توهم من خود باز میگرداند.

روانشناسی نوین

وحید جعفری